De visie
Het zenuwstelsel en ons brein hebben van nature één primaire functie: ons beschermen en laten overleven. We zijn vaak gericht op het zoeken naar geluk, vreugde of ontspanning, maar voor ons lichaam staat één behoeften altijd voorop: veiligheid.
Wanneer we te maken krijgen met fysieke trauma’s, onverwerkte emoties of langdurige spanning, slaat ons zenuwstelsel deze ervaringen op in ons cellulaire geheugen. Het lichaam is in feite een fysieke weerspiegeling van onze gedachten, overtuigingen en ervaringen uit het verleden.
Elk symptoom heeft een verhaal en een oorsprong. Disfunctionele ademhalingspatronen, chronische spanningspijn, vochtophopingen of restricties in het fasciale netwerk ontstaan zelden zomaar. Het zijn de fysieke reflecties van opgeslagen emotionele blokkades en vastzittende spanningen. Pas wanneer we de oorzaak begrijpen, kan het lichaam weer echt ontspannen.
Ik geloof onvoorwaardelijk in de zelfherstellende intelligentie van het menselijk lichaam. Soms creëert het lichaam echter een tijdelijk evenwicht om te kunnen overleven, een
beschermingsmechanisme dat op de lange termijn pijn en compensatiepatronen veroorzaakt.
Via de therapie vormen bij ADEMDIEP helpen we jou lichaam naar een beter evenwicht, zonder pijn, zonder compensaties. Als therapeut manipuleer ik het lichaam voor verlichting, reik ik je de inzichten, de fysieke oefeningen en de mindset-training aan die je nodig hebt. Ik toon je de weg, maar de werkelijke transformatie vindt plaats op de momenten dat je er zelf mee aan de slag gaat.
Adem. Voel. Herstel.
De missie
Iedereen streeft naar een comfortabel en gezond leven, vrij van stress en zorgen.
Stress op zichzelf is niet het probleem; een gezonde dosis houdt ons scherp. Maar de stress chronisch wordt en te lang duurt zonder dat er ontspanning tegenover staat, creëert het een ernstige impact op ons welzijn. En stress wordt vaak chronisch als we het niet de juiste aandacht geven. In een wereld vol technologische afleidingen, te veel externe prikkels en hoge prestatiedruk leven we het grootste deel in ons hoofd.
Deze afwezigheid van aandacht voor het lichaam heeft een enorme invloed op onze ademhaling, ons lichaamsbewustzijn en onze innerlijke rust.
Via ADEMDIEP help ik jouw terug naar meer veerkracht en dat begint bij de basis:
een juiste ademhaling, beweging en mindset. Met de aandacht ontstaat er meer ruimte voor ontspanning, herstel en helderheid. Als je al lange tijd rondloopt met chronische klachten, is het belangrijk om je focus te verleggen: uit je hoofd en terug naar het gevoel.
Ik begeleid je graag met de basis voor ontspanning: ademruimte en bewegingsruimte.
Certificaten & diploma's
Iedereen volgt zijn eigen weg om zijn lichaam te leren begrijpen: sommigen om het te verbeteren, anderen om pijn, blokkades of ziekte te verminderen. Jammer genoeg krijgen we geen handleiding die uitlegt hoe jouw lichaam precies werkt en reageert op het leven. Je moet het op de één of andere manier ontdekken, met vallen en opstaan.
We worden allemaal geboren met een persoonlijke blueprint: een startpunt met DNA dat we meekrijgen van onze familie. Dat is de basis waar we mee moeten leren omgaan. Daarbovenop komen de ervaringen die een diepe indruk achterlaten op ons zenuwstelsel — soms met blijvende gevolgen. Dit noemen we trauma, of het nu gaat om een 'kleine t' of een 'grote T'. Deze ervaringen worden gevormd door de keuzes die we maken, maar soms ook simpelweg door geluk of ongeluk.
Omdat iedereen anders is en anders op situaties reageert, is de impact van deze ervaringen voor iedereen uniek.
Iedereen draagt zijn verhaal op zijn eigen manier.
En de juiste balans vinden in je eigen verhaal is een serieuze zoektocht met vallen en opstaan, veel antwoorden met "nee" en af en toe een "ja". Uiteindelijk besef je dat je het belangrijk is om dicht bij je lichaam te staan. Hoe meer problemen we ervaren, hoe meer we zoeken naar veiligheid, comfort en antwoorden om het lichaam en zenuwstelsel beter te ondersteunen. Misschien is dat ook precies de reden waarom je bij ADEMDIEP terecht bent gekomen: je zoekt naar ondersteuning voor jouw eigen, unieke verhaal.
Daarom ga ik hier ook mijn verhaal uitgebreid delen; de momenten en de keuzes die mij gebracht hebben tot waar ik nu sta. Misschien kan iemand er iets van opsteken of zich plaatsen in sommige delen van het verhaal.
Ik geloof dat we elkaar kunnen verder helpen als we onze visie en ervaringen met openheid delen. Door je verhaal kenbaar te maken, door je moeilijkheden naar buiten te brengen en door jezelf kwetsbaar op te stellen, kan er iets speciaal uitgewisseld worden.
Voor sommige is het gewoon een verhaal, voor andere een inspiratie en de insteek voor een nieuw perspectief.
Mijn tijdlijn
Het heeft vele jaren geduurd voordat ik enige vorm van juiste antwoorden had gevonden die mij vooruit hielpen of die mijn levenscomfort konden verbeteren. Het enige dat je kan doen is blijven hopen, blijven zoeken en zo dicht mogelijk bij je lichamen komen te staan.
Hieronder deel ik de verschillende stappen van mijn verhaal, hoe ik ermee omging en welke lessen ik eruit heb kunnen halen.
15 maart 1993
Ik fietste elke dag naar school met de fiets, met een hoop vrienden. Het laatste stuk deed ik altijd alleen omdat ik het verste van onze school woonde. Een heel bekende weg die ik met mijn ogen dicht kon afleggen, dat dacht ik allezins.
Maar die ene dag begon het fel te sneeuwen toen ik net mijn laatste vriend dag had gezegd. Ik kon slecht voor me uit kijken, maar het lukte wel om de borduur van de weg te volgen door naar beneden te kijken. Het was toch een heel kalme straat waar normaal weinig verkeer passeert...
En ineens... BAM
Met mijn hoofd en schouders door de achterruit van een geparkeerde auto. (Gelukkige met helm).
Compleet overvallen met adrenaline, angst keek ik rond mij. Niemand had wat gezien dus pleegde ik vlucht misdrijf. Ik moest mij snel uit de voeten maken. De fiets was zwaar beschadigd, een gebogen voorvork. Maar ik was vooral beschaamd en wilde het niemand vertellen. De pijn hield ik voor mij en het verhaal daarrond ook.
(waarom is heel lang een raadsel gebleven, tot dat ik kennis maakte met familiale systemen of mijn eigen onderbewuste geloofsovertuigingen leerde kennen)
Hoe dan ook, onbewust heb ik mij sterk geïsoleerd uit angst, schaamte.
Emoties opgeslagen in je lichaam veroorzaken enorm veel blokkades, fysieke spanning en zelfs pijn maar dat besef je pas na enkele jaren.
En als er terug beweging in mag komen, als we het toelaten en de energie durven laten stromen. Dan kan je de fysieke verandering voelen, en beseffen hoeveel druk het op je lichaam uitoefende. Ik denk dat veel mensen wacht op die verlichting, die je pas mag voelen als je durft loslaten....
05/04/2012 Sinusoperatie: Hoofdpijn, opgestopte neus,
26/05/2015 NKO controle hoofdpijn
29/10/2015 NKO controle hoofdpijn, second opinion
Het ging steeds meer achteruit
08/02/2018 Diëtiste
16/03/2018 Maagdarm, reflux probleem
11/04/2018 Endoscopie reflux
16/04/2018 GERD reflux
27/04/2018 GERD reflux
22/05/2018 Motiliteit slokdarm
Het is moeilijk om een intern gevoel te representeren, maar ik nam af en toe al foto's om mijn situatie in kaart te brengen. Het 'brak' gevoel na maaltijden, met een 'waas' rondlopen, de vermoeidheid en gebrek aan energie.
29/06/2018 Pre-operatie check
03/10/2018 Operatie ENDOSTIM: implementatie batterij
04/03/2019 Vasculaire hypertensie
12/03/2019 Endocrinologie
25/03/2019 Neurologie (anti-depressiva)
15/05/2019 Allergiën
14/09/2019 Pneumologie, HYPERVENTILATIE
06/11/2019 Wervelkolom check
10/12/2019 Operatie EDOSTIM: verwijderen batterij
2020: Ontslag werk: Consultant, business manager pharmacy (AKKA technologies)
03/11/2020 Orthopedie rug/nek
09/11/2020 Fysische geneeskunde wervelkolom
21/04/2021 Pneumologie, HYPERVENTILATIE
19/06/2021 Slaaplabo
Carrière switch:
2021: Productie farmacie (Sanofi)
Een job met veel beweging, waar ik kon rechtstaan en zitten vermijden.
Maar hier kwam ik mijn lichaam terug tegen. Mijn zenuwstelsel werd steeds zwakker, ik kon mijn fietstocht van en naar het werk niet meer doen (27km), vermoeidheid en vergeetachtigheid waren niet meer te negeren.
Na 1,5 maand had ik verplicht vakantie door de shiften, en na 5 dagen vakantie had ik terug kracht. Wat bleek, het contact met de ontsmettingsmiddelen van de clean-rooms verzwakte mijn brein en zenuwstelsel. De volgende week zat ik terug in mijn 'waas'.
In overleg werd ik ontslagen want het kon zo niet verder. Het was zeer confronteren om te weten dat mijn zenuwstelsel nog altijd achteruit ging terwijl mijn pijn was verbetert door het rechtstaan.
Uiteindelijk stond ik met de rug tegen de muur, wat nu gedaan?
In het weekend was ik al actief als zeilinstructeur en skipper (in bijberoep) dus was het zeker een poging waard om te proberen.
Het was volledig in lijn met mijn situatie, een actief beroep met veel rechtstaan waarbij ik continue dezelfde lessen gaf. Die herhalingen gaven mij enorm veel mentale rust en vrijheid.
02/09/2022 Metabole ziektes
07/02/2022 Neurologie
10/02/2022 PET scan
31/03/2022 Lipiden onderzoek cholesterol
17/06/2022 Hart-en vaat ziektes, controle halsslagader
27/02/2023 Ergelijkheid
06/12/2023 Oogziekten
Na 2,5 jaar zeilen heb ik de poging gewaagd om terug te keren naar het professionele leven. Uiteindelijk was deze levensstijl niet vol te houden door het vele reizen met ook risico's op vele reacties: rook, parfums, poetsproducten,...
Ik heb serieus afgezien in enkele landen. Er waren ook veel annulaties voor projecten langs mijn kant, door vermoeidheid of te veel brainfog. En ik moest natuurlijk al mijn eigen eten voorzien. Dat betekent rondreizen met een mobiele vriezer (op het vliegtuig) en veel op en af reizen om het eten op te halen, waar mijn 'collega's' door kunnen werken. Dit zorgde ook voor veel inkomsten verliezen.
Ik was heel gemotiveerd, maar na een tijd moest ik er ook aan toegeven.
29/01/2024 Neuroloog
05/03/2024 Neuroloog (Heilig hart)
07/05/2024 Neurologie Maastricht
03/07/2024 Neurologie (lyme disease)
16/12/2024 Vaatheelkunde
23/01/2025 Neurologie
09/05/2025 Neurologie (Imelda)
Ontslag als project ingenieur, ondanks alle motivatie en moeite.
In het weekend spendeerde ik mijn tijd aan opleidingen naast mijn sport activiteiten. Ik begon mij bij te scholen als ademcoach en masseur.
Het werk en de kennis rond mijn lichaam wou ik op één of andere manier gebruiken om mensen te helpen met hun chronische klachten.
En het was ook mijn back-up plan, 'wat als het niet lukt in het bedrijfsleven'.
En dat bleek een goede beslissing te zijn.
17/04/2025 Neurologie (Train M)
12/06/2025 QEEG, brainscan
27/10/2025 Opstarten brain behandeling RTMS
Ontslag als jobcoach.
Mijn geboorte verliep niet helemaal volgens plan.
Dit ben ik later te weten gekomen nadat meerder therapeuten gevraagd hadden naar mijn geboorte.
Mijn moeder kom mij vertellen dat de navelstreng streng rond de nek zat. In paniek hebben ze mij terug geduwd tijdens de geboorte om daarna naar buiten te komen zonder opgehangen te worden.
Dit is een geboorte 'trauma', het heeft fysiek minder invloed want baby's zijn natuurlijk heel plastisch en veerkrachtig. Maar het kan sterk inwerken op de reflexen van een zenuwstelsel of de neurologische banen van je hersenen. En dat kan jouw gedrag, je reflexen en spierspanning beïnvloeden in bepaalde situaties.
Ik was me niet bewust van mijn 'rigide' nek, tot dat ik er aan begon te werken na de consultaties bij de osteopaten, kinesisten en masseurs. Veel te veel spanning in mijn diepe nekspieren (scalenei, splenius capitis/cervicis)
Toeval of niet, maar de link met de geboorte hielp enorm om die spanningen te reduceren met gerichte oefeningen.
En deze ontwikkeling start al in de baarmoedert.
Ontdek hier meer over het effect van zwangerschap, geboorte en de ontwikkeling van de responsen van een zenuwstelsel.
2005
De eerste symptomen of de eerste herinneringen van symptomen kwamen naar boven in de maanden nadien: Maagzuur, hoofdpijn en verwarring bij het opstaan, vermoeid na het eten,
Maar ik was zelf, als kleine jongen, de link met het ongeval al vergeten. (Ik denk dat je onderbewust zijn heel sterk is als je beslist hebt om iets te vergeten en het weg wilt stoppen)
Verder verliep mijn jeugd zoals iedereen, scouts, veel sporten, actief zijn met vrienden, maar er waren al subtiele hints die aantoonde dat er iets mis was en ze werden elk jaar erger.
Continue blessures met het sporten, een hese stem, maagzuur oprispingen na maaltijden, hoofdpijn bij het opstaan, knakkende enkels,...
In het begin zeer subtiele, maar achteraf ( in het volwassen leven) kon ik ze allemaal linken aan mijn huidige situatie.
Jezelf bewust worden van een probleem neemt heel veel tijd in beslag. Als een klacht bijna altijd aanwezig is of zich langzaam heeft ontwikkelt is hetmoeilijk om het verschil op te merken. Soms duurt het heel lang voordat je door hebt dat er echt iets aan de hand is. Het vergt een bewustheid over je lichaam die pas komt als je klachten je dagelijkse leven begin te beperken.
We leven natuurlijk in onze eigen wereld, zeker als je jong bent. Pas als je symptomen je leven beginnen te beperken of veranderen besef je dat er iets mis is. Totdat moment leef je met je klachten; je negeert het, accepteert het of past je levensstijl aan.
Om een voorbeeld te geven; in het middelbaar was ik vaak genoeg geblesseerd tijdens de LO les en mijn voetbal carrière heeft meer kinesisten gezien dan speelminuten, bij wijze van spreken.
Ik viel ook altijd als eerste in slaap op feestjes of was op elke skivakantie 1 of 2 dagen ziek. (Later leerde ik dat koude temperaturen niet compatibel zijn met mijn situatie).
Maar na een tijd waren de symptomen niet meer te negeren, er was wel degelijk iets aan de hand.
Soms had ik geen energie meer na mijn maaltijden, na de les, of studentenjob. En ik werd altijd wakker met pijn, stijve spieren en brainfog. Het koste enorm veel moeite om mijn gedachten op een rij te krijgen. En dat soms elke dag opnieuw.
In mijn studenten tijd begon ik al met verschillende onderzoeken en liet ik een sinusoperatie toe in de hoop dat er verbetering zou komen.
Maar in die fase van het leven gaat alles zijn gang, je wilt leven, ervaringen opdoen en vooruitgaan.
Dan is er weinig tijd of motivatie om aandacht te geven aan je lichaam. Ik kon niet anders dan aanpassen, de symptomen zo goed mogelijk plaatsen en verder gaan met je leven.
Veel mensen wachten te lang met het geven van de juiste aandacht aan hun lichaam. Twijfel je over een vervelende klacht of voel je dat er ergens spanning opbouwt? Dan is het verstandig dit te laten bekijken door een osteopaat. Een preventieve check-up helpt om je lichaam weer los te maken en spanning tijdig te ontladen want voorkomen blijft nog altijd beter dan genezen.
2017
Het werkleven schept per direct duidelijkheid, na 7 maanden full time te werken moest ik voor de eerste keer om langdurige afwezig voor mijn gezondheid. Waarom?
Ik kon niet wakker blijven op kantoor, vergat veel dingen, maakte fouten, maar vooral de pijn, en discomfort waren intens.
Ik moest natuurlijk veel meer zitten dan in mijn student tijd, in de file, op kantoor (verder op zal je beseffen waarom dat problematisch was). Je moet het schema volgen van je baas en co-workers en stress van deadlines waren heel veel voor mijn lichaam.
Ik heb het zo lang mogelijk volgehouden, tot het echt niet meer ging. Het was niet mijn keuze want ik wou natuurlijk net zoals mijn huisgenoten, vol voor die carrière gaan...
Maar op is op. Je lichaam dwingt je uiteindelijk om stil te staan als je de balans negeert die het zo hard nodig heeft. Die balans ziet er voor iedereen anders uit; we dragen allemaal een eigen rugzak mee van ervaringen, momenten en trauma's die ons evenwicht beïnvloeden.
Bij mij begon die confrontatie bij mijn spijsvertering. Het was de start van een lange reeks onderzoeken, getriggerd door hevige maagzuuroprispingen, hoofdpijn en vermoeidheid.
In deze periode kwam de aandacht op mijn dieet. Mijn vader had ook en bepaalde gevoeligheid voor voeding, dus kopieerde ik zijn dieet, zonder resultaat. Dan ben ik zelf op ontdekking gegaan, eerst heel lichtjes daarna tot het extreme toe. Maar er kwam geen opmerkelijke verandering.
Van vegatarisch, tot pegan, pescetariër, eliminatie dieet, een vloeibaar dieet, carnivoor en vasten. Ik heb zo wat alles uitgeprobeerd, maar het carnivoor dieet bleek voor mijn zenuwstelsel het beste uit te werken. Dit gaf geen nare symptomen op het zenuwstelsel, ik had mij met dit dieet nog nooit zo goed gevoeld (een soort EUREKA moment!).
Maar dat was zeker te vroeg gejuicht. Ik had nog altijd mijn symptomen, stijve spieren en veel brainfog ook al was er een lichte verbetering. Maar ik probeerde vooral om zo sociaal mogelijk met dit dieet om te gaan.
Ik was wel vrij wanhopig in deze fase, mijn omgeving blijft vooruit bewegen in het leven en ik zit vast in mijn lichaam.
En in wanhoop maak je soms drastische beslissingen....
De onderzoeken naar het maagzuur waren in volle gang en ik was ervan overtuigd dat het verminderen maagzuur mij zou kunnen helpen, maar de medicatie of het aanpassen van mijn dieet verminderde niet alle klachten.
Er was een mogelijkheid om mee te doen aan een studie, een endostim stimulator om je LES 'lower esophageal sfincter' af te sluiten. Ik heb mij daar zonder twijfel meteen voor ingeschreven. (en moest ook geselecteerd worden)
Achteraf gezien was dat geen slim keuze.
Van een operatie kan je niet zomaar terugkeren, het heeft een enorm grote impact op je lichaam en daar heb ik nog jaren nadien van afgezien. (Dit bespreek ik in mijn fascia verhaal)
De studie gaf geen blijvend resultaat, en uiteindelijk hebben ze ook alles er terug uitgehaald.
Na het herstel ben ik terug beginnen met werken, eerst half tijds dan naar voltijds in parallel met enkele onderzoeken. Maar alles bleef lichamelijk enorm vermoeiend en ik liep nog altijd achter de feiten aan door mijn klachten.
Het was tijd voor een nieuwe aanpak, via de hulp van een psycholoog, kinesist en homeopaat probeerde ik een oplossing te zoeken in het alternatieve circuit.
Jammer genoeg zonder resultaat, ik werd steeds zwakker en kon niet meer presteren naar behoren.
Een logische gevolg; mijn allereerste ontslag.
Na mijn Endostim operatie en het ontslag heb ik een grote beslissing genomen, ik moest mijn leven omgooien.
Er was iets serieus aan de hand en de weg die ik nu aan het bewandelen was leidde nergens naartoe.
Ik heb mijn appartement opgezegd, ik ben tijdelijk terug ingetrokken in mijn ouderlijk huis om te herbronnen.
Het was tijd om antwoorden te krijgen.
Op dit moment kwamen er eigenlijk alleen nog maar klachten bij; mijn ademhaling zat volledig verkeerd, rugpijn met liggen/zitten. Mijn slaappatroon was heel onregelmatig, ik had last van hartkloppingen en de hoofdpijn werd alleen maar erger. Het kaartenhuisje viel helemaal in elkaar.
(Een heftige relatiebreuk hielp ook niet mee in deze fase)
In deze periode kwam alle aandacht op de fysieke therapieën. Ondanks de ondersteuning van meerdere therapeuten: osteopathie, kinesisten, acupuncturisten was het noodzakelijk om zelf werk te verzetten. Ik moest en zou leren hoe het lichaam in elkaar zit, hoe alles functioneert zodat ik misschien zelf positieve veranderingen kan brengen.
Ik denk dat bijna iedereen met chronische klachten mij hierin kan volgen.
Hier begon mijn echte fysieke transformatie: stretchen, yoga, ademhaling, meditatie,... De lange weg van het veranderen van mijn lichaam is hier gestart en ik ben er tot op de dag van vandaag nog elke dag mee bezig.
Ondank de ondersteuning en duizenden euro's aan therapie, bleef het dweilen met de kraan open. De therapieën hielpen mij maar het was eerder om mijn slechte situatie, slecht te houden en voorkomen dat het nog slechter zou gaan.
In deze fase werd ik overvallen door uitzichtloosheid; sociale isolatie, dagelijkse pijn en een beperkt dieet.
Je ziet geen einde aan de tunnel, maar je mag niet opgeven.
En dat heb ik mezelf beloofd; ik ga alles er aandoen om hieruit te geraken, ongeacht hoeveel comfort ik zou moeten opofferen'.
Als het een periode beter ging, werkte ik halftijds in een slager of werkte ik voor deliveroo, eten aan huis leveren met de fiets. Maar ook werken in tuinen. Maar door vermoeidheid en pijn moest ik ook veel afzeggen of me flexibel aanpassen.
Stap voor stap, bekeek ik elke dag afzonderlijk, de focus kwam op het sporten, yoga, ademen en vooral genieten van alle kleine momenten met vrienden en familie.
Ik had mijn hele leven gebouwd rond mijn symptomen om de balans te behouden.
En ik bleef zoeken naar dokters, therapeuten die mij hopelijk zouden kunnen helpen...
En dan komt er uit onverwachte hoek eindelijk ('goed') nieuws:
het overdruk syndroom is bevestigd!
Via een symptomatische vragenlijst kon een dokter bij mij cerebrospinal dysregulatie vaststellen in combinatie met dunne vezel neuropathie. Haar raad was "zitten vermijden" om verbetering te vinden. En zo stond ik overal recht waar ik recht kon staan: trein, vliegtuig, op mijn knieën, rechtstaand voor de tv of aan tafel.
Sinds November 2021 is er enorm veel verandert. Ik had veel minder pijn, maar het aller belangrijkste, de hoofdpijn en brainfog waren met sterk vermindert. Dit ga mij hoop en vertrouwen om terug aan het werk te gaan, maar met de nodige aanpassingen.
In die periode ben nooit gestopt met onderzoeken, mijn motivatie om antwoorden te vinden was zeer hoog.
Waarom zou mijn lichaam zo anders zijn en moet ik zoveel symptomen ervaren terwijl dokters niets kunnen vinden?
Mijn experiment met het dieet bracht mij uiteindelijk tot een zeer beperkte maaltijd, maar wel eentje zonder negatieve gevolgen. En eten is een basis comfort.
Op dit moment bestond mijn dieet uit alleen maar kippenvlees, varkensvlees, olijfolie, zout, eieren. Het is heel strict, zelfs de kwaliteit van de voeding bepaalt of ik fysieke problemen kreeg van de voeding of niet. Altijd dezelfde merken uit dezelfde winkel keten, maar dat limiteerde mij enorm: alleen in België te verkrijgen.
Een strict dieet heeft een effect op je lichaam dus liet ik dit opvolgen mijn gezondheid in de gaten te houden. Ik heb zelfs ook mijn eigen vlees geproduceerd; varkens en kippen op een soort van mini-boerderij om zo gezond mogelijk te leven. De leefruimte en voeding van de dieren die ik at waren belangrijk en bepaalde zelfs of ik onprettige reacties had op mijn voeding of niet. Het was een heel leerrijk en groot experiment, een voorbeeld van hoe gemotiveerd ik was om toch antwoorden te krijgen en verbetering te vinden voor mijn situatie. Alles uit de kast halen.
Vasten gaf mij de meeste verlichting, maar dat vergt veel discipline en uiteindelijk moet je wel eten. Daarom vond ik een goede balans met OMAD (one meal a day) of met andere woorden 24uur vasten. Onafhankelijk zijn van eten gaf mij enorm veel vrijheid en energie, mijn lichaam werd steeds sterker en sterker hoe meer ik het vasten gewoon werd. (tot het lopen van marathons zonder voeding of water).
Af en toe ging ik door tot 48uur om het lichaam te zuiveren en laten herstellen van mijn stricte dieet.
Het klinkt heel uitdagend en vergt veel discipline, maar alles went en het gaf mij het comfort dat ik nodig had om te kunnen functioneren in het dagelijkse leven.
Dankzij mij experimenten met het dieet werd meer en meer duidelijk dat alles draaide rond het zenuwstelsel.
Er was al dunne vezel neuropathie vastgesteld, dus ik was me bewust van de lichte 'schade' waardoor ik ook beter kon omgaan met mijn situatie.
Een antwoord kan veel mentale rust geven, anders kan je in de cyclus blijven hangen dat het allemaal in je hoofd zit. Een label krijgen is niet altijd fijn, en vaak blijkt het achter af een verkeerde is schatting te zijn. Dus voorzichtig zijn met conclusies te trekken.
Maar het kan je helpen om een basis te hebben van waaruit je verder bouwt.
Het bleef een lange zoekt tocht zonder antwoorden of verbeteringen. De beste verbeteringen kwamen door mijn stricte levensstijl, die je bijna spartaans mag noemen:
-Elke dag hetzelfde eten
-Veel vasten
-Zitten overal vermijden
-Slapen op de harde ondergrond
-Geen contact met rook, poetsproducten, zeep,....
-Dagelijks stretchen, sporten en ademoefeningen
En dan lukte het om te functioneren en de richting van mijn leven te bepalen (in zeker zin).
Maar je kan je wel voorstellen dat ik sociaal bijna zo goed als geïsoleerd leefde. Festivals, restaurants, etentjes,... waren niet mogelijk.
Maar ik ging alles er aan doen om mijn levenscomfort te verbeteren, ongeacht de opofferingen die nodig waren.
Sporten waren ook mijn houvast en ook mijn belangrijkste sociale contacten. Ik keek graag uit naar wieler events, loop events of zeil activiteiten.
Ik had voor mijn gevoel een mooie balans gevonden in mijn levensstijl die ik goed kon onderhouden. Dat gaf mij moed om een meer uitdagende job te beginnen.
Ik maakte de carrière switch naar een functie als project ingenieur voor een waterzuiveringsbedrijf.
Parallell ben ik ook verder gegaan met de onderzoeken, het zenuwstelsel zou mij een oplossing moeten geven.
Ik heb vele supplementen en ook medicaties geprobeerd, maar mijn zenuwstelsel bleef overgevoelig. Het was onmogelijk om zonder zenuwpijn deze producten in te nemen (hoogstwaarschijnlijk door de vulmiddelen en stabilisatoren). Ik was altijd vermoeidheid, viel in slaap of bleef achter met een "waas" in mijn gedachten.
Er was even spraken van de ontdekking van ziekte van Lyme, maar daar zijn de dokters uiteindelijk op terug gekomen. Al waren alle anti-lichamen gevonden.
Ik probeerde ook contact te zoeken met gelijkgestemde, ik volgde vele webinars voor mensen met pijn.
Maar een grote ondersteuning vond ik ook buiten mijn kringen, de verbinding met andere mensen. Iedereen heeft hun eigen verhaal, hun eigen lijdensweg. En jij kunt een positief onderdeel zijn van iemand anders zijn verhaal, door slecht enkele woorden en door je eigen verhaal te delen.
Dus ik kan iedereen aanraden om contact te zoeken met onbekende, om je begrepen te voelen of je verhaal te vertellen aan mensen buiten je vriendenkring (die zijn het soms ook wel beu).
Op het werk ging het minder goed, maar dan heb ik het over mijn fysieke gezondheid.
De inhoud van het werk was perfect, een droom job eigenlijk. Ik had mijn thesis onderzoek in waterzuivering volbracht en nu was ik bezig met internationale projecten rond waterzuiveringinstallaties.
Maar de werkomgeving was niet compatibel met mijn zenuwstelsel. Ik had vanaf de eerste kennismaking met de poetsman al problemen met zijn poestproducten, elke keer als hij langskwam kreeg ik zenuwpijn en uiteindelijk brainfog. Ik heb meermaals een dutje gedaan op het toilet omdat ik niet wakker kon blijven of schreef elke stap op om de brainfog tegen te gaan. Ik moest veel van mijn klachten verbergen of aanvaarden en het wegstoppen. Je kan namelijk niet alles prijs geven in een veeleisende omgeving.
Gelukkig was mijn werkgever enorm meedenkend, we veranderde de poetsproducten installeerde een nieuwe waterfilter voor mijn douche (niet voor niets een gespecialiseerd water bedrijf).
Maar er was meer aan de hand, het was niet alleen mijn zenuwstelsel maar vooral mijn brein dat problemen had. Deze was veel te gevoelig voor de vieze lucht van de werk ruimte (revisies van pompen uit zuiveringstations), ik kreeg steeds meer brainfog en ook de eerste symptomen van lymfe vocht ophoping.
Logisch dat ik mijn taken niet op tijd kon afwerken als ik in parallell mijn lichaam letterlijk door de dag heen moest sleuren. En dat zorgt voor meer stress als je manager van bovenaf met je meekijkt. Ik belande in een negatieve vizieuze cirkel waar ik niet meer uit geraakte.
Mijn lichaam was op, het dagelijks fietsen naar het werk (29km),ging niet meer en ik verloor ook mijn vertrouwen in mijn capaciteit om de job uit te voeren.
Ontslag volgende na 8 maanden te werken.
Het was een enorme tegenslag, maar ik moest verder. En op één of andere manier was het ook positief, want mijn focus kwam steeds meer op het brein in plaats van het zenuwstelsel.
Nieuwe onderzoeken werden opgestart in de hoop dat ik hier een antwoord zou vinden.
Sinds het ontslag heb ik al mijn energie gestoken in het uitbouwen van mijn bijberoep. In tussentijd moest ik nog een part-time job hebben om financieel te kunnen overleven.
Via wat geluk kwam ik ergens terecht als jobcoach. Hiermee kon ik mijn coaching competenties verbeteren, wat zeer handig zou zijn voor mijn activiteiten als ademcoach en lichaamsgericht therapeut.
En dan eindelijk, na jaren komt er een antwoord dat duidelijkheid schept en al mijn symptomen kan verklaren:
Het is een BREINTRAUMA.
Zij konden duidelijk een disbalans registeren tussen mijn amygdala, thalamus en dorsolateral prefrontal cortex.
Het alarmsysteem en de bewaker van je brein die elkaar elke dag tegenspreken en saboteren, om het simpel uit te leggen.
Ik volgde een veelbelovende therapie, RTMS repetitive transcranial magnetic stimulation.
Maar ik enkele negatieve bijwerkingen, enorm veel vochtophoping tijdens en na het behandel traject. Mijn aandacht kwam naar het lymfestelsel en sindsdien integreerde ik dit ook inmijn oefeningen.
Het heeft mijn situatie lichtjes verbetert, vooral mentaal omdat ik eindelijk antwoord had.
Ik liep al jaren rond met een brein dat steeds slechter functioneerde, zonder dat mensen rond mij het wisten. Ik verloor zelfs soms de hoop en dacht dat ik het zelf creëerde en dat het in mijn hoofd zat. Het wetenschappelijk bewijs en de bevestiging gaf mij een basis vanwaar ik verder kon werken.
Dat deed enorm deugd, alsof er een last van mijn schouders wegviel!
De mogelijke link met het ongeval van 2005 werd ook aangehaald door de dokters, maar niet met zekerheid. Maar het was ook al eens naar voor gekomen tijdens enkele ademsessies.
Daar was ik al meermaals teruggekeerd naar het ongeval, had ik de pijn herbeleefd en het een plaats kunnen geven.
Voor mij is 1+1 dan 11
Wat er in het verleden is gebeurd, kunnen we niet veranderen. Toch blijven we ons soms vasthouden aan het verhaal over wat ons is overkomen, waardoor het een self-fulfilling prophecy wordt. Wanneer we negatieve patronen blijven herhalen en onszelf in een slachtofferrol of schuldgevoel vastzetten, blijven we leven in het verleden. En dat brengt je niet vooruit.
De sterkste stap die je kunt zetten, is het oude verhaal durven loslaten. Door je blik te verleggen naar de toekomst, geef je jezelf de ruimte om een nieuw verhaal te schrijven — één van herstel, kracht en een positieve uitkomst.
Mijn verhaal heb ik eindelijk in een positiever daglicht kunnen zetten, maar dat komt ook door de antwoorden, mijn experimenten en alle ervaringen en mensen die ik ontmoet heb. Het is een lang lang proces om dichter bij jezelf te komenstaan. Het vraagt tijd en geduld en ook wat geluk. Een duidelijk antwoord is vaak de eerste grote stap richting genezen.
Het schept hoop en een vormt een basis vanwaar je kunt bouwen.
Maar een antwoord is nog geen oplossing en dat werd mij ook pijnlijk duidelijk bij mijn functie als jobcoach. Sinds de bevestiging kon ik mijn symptomen, de zenuwpijn en de brainfog beter plaatsen. Maar er blijven variabelen die ik niet kan controleren als je werkt voor een baas.
Er gaan altijd goed en slecht dagen zijn, soms een ongelukkig contact met parfum, rook, poetsproduct, of iets anders dat mij tijdelijk even 'out' legt. Normaliter kan zo een situatie goed managen als ik de tijd krijg.
In een flexibele werkomgeving omzeil ik dat door te werken op mijn goede momenten (vaak ook 's nachts). Als job coach was ik echter gebonden aan kantooruren (9 tot 17 uur). Ik liep soms achter op deadline's omdat ik buiten de kantoor uren niet kon bijwerken. Vanaf week 4 voelde ik de bui al hangen. Na vijf maanden werd ik ontslagen. Jammer, maar vooral confronterend dat mijn brein het normale werkritme niet meer kon bijhouden. Dat betekende dat ik mijn eigen baas moest worden en ik had een uitgelezen kans om mijn passie nogmaals te volgen.
Ik kon volledig voor mijn job als therapeut gaan.
En hier staan we nu!
Op dit moment sta ik nog altijd aan de frontlinie met mijn chronische klachten.
Mijn stricte regels zijn nog elke dag van toepassing en ik moet mijn balans opzoeken door elke dag te sporten, stretchen, ademoefeningen toe te passen, omgevingen vermijden en af en toe mediteren.
De mindset en gedachten zijn momenteel mijn hoofdthema's, ik ontdek steeds meer over de invloed van onze gedachten op het lichaam en de fysieke/emotionele spanningen.
Vaak kijken we eerst naar onze fysieke klachten, maar achter elk symptoom schuilt een verhaal, een constructie van gedachten die het versterkt of verzwakt.
En daar ben ik in geïnteresseerd, wat is het verhaal achter de buikpijn, de hoofdpijn of de frustratie en angst?
Ik geloof erin dat we in de eerste jaren van ons leven onbewust ervaringen meemaken die ons leven richting en vorm geven.
Sommige zeggen dat alles met een reden gebeurd. Maar het kan ook zijn dat we er een reden aangeven zodat we er beter mee leren omgaan.
Onze mindset is naar mijn mening het allerbelangrijkste in je verhaal met chronische klachten. Hoe meer therapieën ik volgde, hoe meer therapeuten ik ontmoette, hoe duidelijker dat werd.
Alles begint en eindigt met jouw mindset, je gedachten en motivatie. En vooral de intentie waarmee je een therapie volgt of een behandeling of operatie laat uitvoeren. Wat wil je eruit halen en waar gaat het jouw brengen?
Onze gedachten kunnen we veel sneller veranderen dan ons fysieke lichaam.
En het zal je ook verbazen hoeveel effect de juiste gedachten hebben op ons fysieke lichaam.
Mijn grootste focus ligt op de juiste mindset en gedachten.
'Het accepteren van de situatie en van daaruit met de beste motivatie en intentie verder bouwen.'
Het tweede leven begint als jij het positieve uit jouw eigen verhaal kunt filteren, dan weet je dat je aan het genezen bent, kunt loslaten en openstaat om te groeien.
En als de mindset in de juiste richting gaat, dan kunnen we ook effectiever verandering initiëren in het lichaam.
De basis voor verandering begint met onze ademhaling, onze dagelijkse beweging en de circulatie van het bloed en de lymfe. De blokkades zullen zich vanzelf laten zien, fysiek of emotioneel en die kunnen we met een manuele behandeling verlichten zodat jouw energie terug op een natuurlijk manier mag stromen.
Als je de controle en je verhaal eindelijk durft los te laten en inziet dat jouw verhaal je niet hoeft te beperken, maar juist kan versterken, dan begint je tweede leven.
Als je blijft zoeken, vind je de balans altijd weer terug, ongeacht van hoe ver je moet komen.
Met mijn eigen ervaring en inzichten help ik nu vele mensen om terug een beter relatie te hebben met hun lichaam en symptomen.
"En achteraf gezien... was dat misschien wel precies de bedoeling."
Hopelijk heeft het lezen van dit verhaal jouw iets bijgebracht.
Als je vragen hebt, mag je me natuurlijk altijd een bericht sturen.
Wie kampt met chronische klachten, heeft vaak al een lange weg afgelegd in de zoektocht naar een oplossing. Maar zolang de werkelijke oorzaak buiten schot blijft, beland je in een vicieuze cirkel van symptoombestrijding — ook wel 'dweilen met de kraan open' genoemd.
Medicatie, trajecten bij therapeuten of medische ingrepen: niet elke methode blijkt even effectief. Vroeg of laat komt het besef dat het aanpassen van je levensstijl een cruciale rol speelt. Vaak ligt diezelfde levensstijl namelijk aan de basis van de problemen. Niet leven volgens het ritme van je lichaam, of voorbijgaan aan de capaciteit van je zenuwstelsel, heeft een prijs.
We willen veel bereiken in het leven. We hebben ambities, motivatie en de verantwoordelijkheid om er iets van te maken. Maar we mogen ons lichaam niet vergeten. Onze persoonlijke blauwdruk, trauma’s en ervaringen bepalen de energie, veerkracht en flexibiliteit die we in het dagelijkse leven kunnen opbrengen.
Uiteindelijk bereik je een punt waarop je niet anders kunt dan je levensstijl drastisch te veranderen. Om je te laten zien hoe ik leerde luisteren naar mijn eigen lichaam, deel ik hier mijn grootste persoonlijke aanpassingen.
Aangepast dieet
Er bestaan enorm veel verschillende dieeten en iedereen scandeert dat zijn dieet het beste werkt.
Ik geloof niet in één dieet dat voor iedereen werkt. Onze lichamen zijn zo complex, zo anders en vragen ook om andere benaderingen. Daarom is experimenteren met voeding belangrijk en uitzoeken wat voor jouw werkt.
Waar krijg jij de meeste energie van, wat geeft de minste krampen, brainfog of lage energie.
Voor mij was dit een heel beperkt dieet, maar wel eentje die mij enorm veel energie gaf: veel sporten, fietsen, marathons, zeilen en elke actief zijn zonder problemen.
Geef mij één verkeerde banaan en ik lig in bed te slapen.
Na 14 jaar elimineren, zoeken en proberen weet ik dat ik hiermee geen problemen heb:
-) Kippenvlees
-) Varkensvlees
-) Olijf olie & zout
-) Appel, avocado
(alleen in de zomer)
En als ik één ding aan iedereen kan aanraden, dan is het vasten.
We zijn heel goed in het gebruiken van supplementen, nieuwe voedingsmiddelen,.. Maar dan vergeten we één belangrijke fase: het ELIMINEREN.
Er zijn drie fase rond ons dieet:
Consumeren, absorberen en elimineren.
En die derde stap wordt altijd over het hoofd gezien, we vergeten om het lichaam ruimte te geven om te ontgiften en herstellen.
Sensitiviteit zenuwstelsel
Overgevoelig aan vele substanties. Om een voorbeeld te geven: rook, diesel, parfum, poetsproducten, wasmiddelen, zeep,... Contact hiermee via de huid of door het te ruiken kan pijn sensaties geven, brainfog. Maar het lichaam kan ook zwaar aanvoelen en alle energie verdwijnt volledig zodat je niet anders kunt dan slapen. Soms duur het meer dan 24u voor dat 'de reactie' zoals ik het noem, weg gaat. Het lichaam heeft tijd nodig om het metabolisch te verwerken.
Ik kan mijn lichaam hierbij ondersteunen door te vasten, intensief te sporten om er sneller van af te geraken. Het is een kleine biologisch reset voor het lichaam.
Aangepast levensstijl
Vermijden van vele omgevingen zoals festival, openlucht optreden, stadions maar ook restaurants of andere plaatsen met sterke geuren, dampen of vluchtige stoffen omdat mijn brein hier direct op reageert met pijn en brainfog.
Het is aanpassen en vergt veel mentale weerbaarheid om veel ervaringen te missen. Maar je leert het heel snel, zeker als je elke keer opnieuw de negatieve gevolgen voor meerdere dagen met je meedraagt.
Continue bewegen
Het lichaam werkt voornamelijk met drukverschillen, je ademhaling, lymfevocht, ruggenmergvocht.
Beweging stimuleert de juiste drukregulatie, circulatie en doorstroom van vocht, bloed, lucht.Lichte beweging zoals yoga, stretchen, ademoefeningen werken heel efficiënt en zijn noodzakelijk. Maar ook duursporten helpen enorm om het lichaam te resetten.
Ik ben al jaren bezig om het lichaam sterker, flexibeler te maken en weerbaarder voor alle nare reacties op mijn zenuwstelsel. Hoe flexibeler ik ben hoe minder effect ik heb van de verkrampingen en stijve spieren.
Dunne vezel neuropathie
Door een lichte beschadiging aan de dunne vezels in de huid ervaar je lichte huidtrekkingen, zenuw prikkelingen, tintelingen, pijn bij koude/warme temperaturen, het eten van te veel suiker/koolhydraten of contact met bepaalde producten zoals hiernaast vermeld.
Het is vrij oncomfortabel en je wordt ook wel snel gewend aan het gevoel bij 'een reactie'.
Maar fijn is anders, daarom doe je wel je best om contact met bepaalde stoffen, voeding te vermijden.
Overdruk
Slechte verdeling van het ruggenmergvocht in het brein en de rug: dit veroorzaakt hoofdpijn als je te lang zit of ligt, maar het zorgt ook voor brainfog, vergeetachtig zijn en minder goed uit je woorden komen. Daarom is het aangeraden om zitten zoveel mogelijk te vermijden, licht bewegen en slapen op een hard oppervlak helpt om de druk te verlichten. Als de druk te hoog wordt komt je zenuwstelsel onderdruk waardoor het lichaam een 'voos' gevoel ervaart, tot pijn en spierspanning. En dat is voornamelijk heel vermoeiend, want pijn en discomfort went na een tijd.
Als jij ook met chronische klachten zit, dan zul je goed weten dat je met enkele klachten moet leren leven.
Althans, dan hoor je soms van dokters of praat je jezelf aan.
Je past je levensstijl aan waar nodig zodanig dat het 'leefbaar' wordt.
Maar daardoor kom je automatisch ook in een soort van isolatie terecht, dat is natuurlijk niet meteen bevorderlijk voor jouw verhaal.
Het vergt heel veel discipline, uithoudingsvermogen en een hardere mentaliteit om te leven met klachten.
En eruit groeien begint met een keuze, een keuze om voor jezelf te kiezen.
En die keuze kan veel discomfort en pijn met zich mee brengen.
"Het is beter te leven met een gekozen discomfort, dan te lijden onder een pijn waar je geen grip op hebt."
"Pijn met een bekende tijdsduur is dragelijk, maar pijn die blijft duren zonder einde inzicht wordt een mentale lijdens weg.
En het mentale aspect is een heel grote speler.
Pijn/klachten ontstaan nu eenmaal vanuit je brein.
En dat is iets dat ik mensen zo snel mogelijk wil laten inzien,
want de focus ligt bijna altijd op het lichaam en als zijn biologische processen.
Maar onze mindset, onze gedachten en onze geloofsovertuigingen krijgen minder aandacht.
Maar deze hebben verbazend veel impact, meer dan je initieel zult denken.